Zaterdag 9 november 1918

Droog weder, een weinig gevrozen.

Ik ben voor den tweede maal naar Jo De Kort geweest, om belangstelling voor haare lotgevallen, was vereerd met mijn bezoek en dankte mij van herte. Zij vertelde dat ze correspondentie ontvangen en weggestuurd hadt, maar dat de soldaat Hendrik nooit wist dat er verborgen brieven geborgen waren in de stukken cacao chocolade die hij meede nam naar Hoogstraeten- Turnhout (meest naar de familie Verheyen Lokeremolen). Een dochter  is getrouwd met een gendarm Boven en die was hier gebleven, bij C. Vinckx einde der Dreef en die was de bijzondere boordschapster van en met Frau Fleminx. Twee maanden voor hare aanhouding was ze gewaarschuwd door Brillemans en Hendrik, maar zij dacht toch buiten scheut te zijn en er werd beslist dat vrouwe Boven ziek zoude spelen op Hollandsch Strijbeek, dat de doctor dan zoude gevraagd worden en een bewijs gaf dat V. boven in een gasthuis te Breda moest verzorgd worden, dit gebeurde en toen lade men op haar alles. In Breda zijn veel spionnen V. Boven was overal gevolgd en kende men de bezoekers niet dan werden ze gephotografeerd gelijk gebeurd is met … Maar op 1 february kwamen smorgens soldaten en een feldwebel van het pasambt bij Vlaminkx huiszoeking doen, hielde geheel het huishouden aan en vervoerde ze naar Turnhout, daar was de man Henri en de dochter spoedig los, maar frau Fleminx was 32 dagen alleen opgesloten, maar ze verraade niets, niets, verklaarde ze mij. Jacobij was haar onderzoeksrechter en Frau Fleminx hadt in haar huis dikwijls de vinger op haren mond gehouden, dit beteekende “zwijgen” dit hadden ze wel verstand en bleven stom en doof. Frau Fleminx wist alleen alles en die alleen praate en dit maakte dat de andere spoedig los kwamen. Frau Fleminx gaf hare man uit als een dronkaard en hunne kinderen als niet kunde zwijgen daarom moest zij alleen zien te leven en wat te verdienen. Eindelijk is zij op 5 juni gestraft voor 10 jaar dwangarbeid, maar ze was gebrekkig (breuk, meer dan 50 jaar en kwam van werken af). Ze verbleef laatst in Vilvoorde, met vele andere op 3 november las men af dat er genade was voor de veroordeelde onder de 10 jaar, maar was voor 10 jaar. Leutnant Schmiele werkte nog voor haar en maandag 4 november tegen avond riep men hare naam af, ze moest bij den directeur komen en die verklaarde haar vrij. Ze geloofde het niet, maar hij overhandigde haar het bevel en dien zelfden avond kwam ze nog in Antwerpen, waar ze bij de familie Mariën na veel klappen binnen kwam en ’s anderdaags reed ze naar Meerle, aan den draad zegde men haar dat ze door moest rijden naar het pasambt. Niemand wist iets van hare aankomst. Toen men haar in den tram gezien hadt, verwittigde men de familie en oordeel wat geloop en gerucht; Dit vertelde frau Fleminx, Jo De Kort mij en zal mij later (als ze weg zijn) meer vertellen. Ik hoorde meer anecdotten van haar.

Zaterdag 9 november 1918 N.R.C. Redelijk weder. De afgeveerdigde voor den wapenstilstand kwamen moeilijk bij elkander. Alles gaat hier den gewoone weg. Het vleesch is nu aan 10 franken de kilogram, vroeger 14 franken. De eyeren zijn 23 centen. Er gaan er veel naar Holland. Jos Wilms, boschwachter, is opgeleid hij was beschuldigd om te stroopen met den lichtbak. Hij was drager van drij stroppen. Hij is moeten gaan werken op het pasambt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *